 |
|
|
|
16.11.2006: Αυτό δεν είναι το αγαπημένο μου κρασί! Ο Σίμος Γεωργόπουλος εξηγεί γιατί δύο όμοιες φιάλες από το αγαπημένο σας κρασί δεν είναι στην πράξη το ίδιο... ίδιες!
Το σκηνικό γνωστό. Μόλις ήπιατε την πρώτη γουλιά από το αγαπημένο σα; κρασί. Ένα κρασί που πίνετε τόσο συχνά, ώστε η αίσθηση του σας είναι πιο οικεία και γνώριμη ακόμα και από αυτή που έχει το αγαπημένου σας μαξιλάρι! Αμ δε! Αυτή η μια γουλιά αμέσως; πιστοποιεί ότι το ποτήρι δεν περιέχει το «δικό» σας κρασί. Τα αρώματα, η γεύση του, όλα σας φαίνονται διαφορετικά. Όλα είναι διαφορετικά! Πριν όμως αποφασίσετε να κλείσετε επειγόντως ραντεβού με τον ψυχαναλυτή σας ρωτώντας με αγωνία «γιατρέ, π μου συμβαίνει;», ας δούμε τους λόγους που ευθύνονται για την ποιοτική διακύμανση που κάθε οινόφιλος συναντάει από φιάλη σε φιάλη. Το πρώτο πράγμα που αυτόματα έρχεται στο νου είναι η εσοδεία. Φιάλες από διαφορετικές χρονιές θα έχουν πάντα και διαφορετική γεύση. Με δεδομένο ότι η εσοδεία που αναγράφεται στη φιάλη πάντα αναφέρεται σε αυτή του τρύγου, το αντίθετο αποκλείεται. Και αυτό γιατί ποτέ μα ποτέ δύο χρονιές δεν μπορεί να έχουν ακριβώς τις ίδιες κλιματολογικές συνθήκες. Και καλά όταν η χρονιά αναγράφεται στη φιάλη, όταν όμως - όπως στην περίπτωση των επιτραπέζιων κρασιών - αυτό δεν ισχύει; Τότε μπορούμε να βρούμε δίπλα δίπλα στο ίδιο ράφι μπουκάλια διαφορετικών εσοδειών. Με δεδομένη την ίδια εσοδεία, επόμενος σταθμός (πριν τον ψυχαναλυτή) το ίδιο το οινοποιείο. Εκεί, ο παραγωγός μπορεί να μην ενοποιήσει όλες τις δεξαμενές σε ένα κοινό χαρμάνι, με αποτέλεσμα κάθε φιάλη να περιέχει το δικό της... αμπελάκι! Επιπρόσθετα, πολλές φορές όλη η ποσότητα δεν εμφιαλώνεται μονομιάς, με αποτέλεσμα ένα μέρος του χαρμανιού να παραμείνει σε ανοξείδωτες δεξαμενές για αρκετούς μήνες. Οι λόγοι είναι ποικίλοι, το αποτέλεσμα όμως πάντα ίο ίδιο: διαφορετική ωρίμανση άρα και διαφορετική γεύση. Εμφιαλωμένα και εκτός οινοποιείου, τα κρασιά περνάνε τις φάσεις τους. Αυτό είναι ιδιαίτερα έκδηλο σε κρασιά μακρόχρονης παλαίωσης που βρίσκονται στους πρώτους μήνες της ζωής τους. Έτσι, ένα τέτοιο κρασί μπορεί να «ανοίγει» και να «κλείνει» σαν ένα στρείδι, όντας τη μια εκρηκτικά εκφραστικό και την άλλη υποτονικό και άχαρο. Μπορεί ελάχιστες μέρες να χωρίζουν την κατανάλωση δύο τέτοιων φιαλών, είναι ωστόσο ικανές να στείλουν το ίδιο κρασί από τον παράδεισο στην κόλαση και αντίστροφα! Από την άλλη, η παλαίωση ενός κρασιού απαιτεί λιγότερη επεξήγηση. Η παραμονή του κρασιού στη φιάλη αλλάζει αρώματα και γεύσεις είτε βελτιώνοντάς το είτε χειροτερεύοντάς το, ιδιαίτερα όταν το κρασί έχει ξεπεράσει το βέλτιστο σημείο της εξέλιξης του. Έτσι λίγοι μήνες διαφοράς στην κατανάλωση μπορούν να κάνουν το κρασί... κρασάκι! Όλες οι παραπάνω «μεταμορφώσεις» ωχριούν μπροστά σε αυτή
που οφείλεται στις συνθήκες συντήρησης. Η μεταφορά κάτω από
καυτές συνθήκες, η παραμονή στη βιτρίνα μιας ηλιόλουστης
κάβας, η αποθήκευση στο ζεστό και «μυρωδάτο» χώρο μιας
κουζίνας ή η δίωρη σάουνα στο πορτμπαγκάζ ένα αυγουστιάτικο
μεσημέρι μπορούν να μεταμορφώσουν τη φιάλη σας από Δρ.
Τζέκιλ σε Μίστερ Χάιντ.
|
Το ίδιο μπορεί να συμβεί και όταν το κρασί είναι διαφορετικά σερβιρισμένο. Έτσι, δύο ίδιες φιάλες μπορεί να μας φανούν διαφορετικές όταν η μία έχει σερβιριστεί στη σωστή θερμοκρασία και ποτήρι ενώ η άλλη όχι. Οι διαφορές μάλιστα μπορεί να είναι τόσο μεγάλες, που κανείς θα στοιχημάτιζε ότι πρόκειται για άλλο κρασί. Τελευταίο από τεχνικής απόψεως άφησα το θέμα του φελλού. Γιατί αυτός είναι που εξηγεί γιατί δύο κρασιά που προέρχονται από την ίδια παρτίδα, έχουν συντηρηθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, καταναλώνονται την ίδια στιγμή και με το ίδιο σερβίρισμα είναι διαφορετικά. Μην ξεχνάμε ότι το κρασί παλαιώνει μέσα στη φιάλη λόγω της απειροελάχιστης ποσότητας οξυγόνου που εισέρχεται σε αυτό μέσα από τους πόρους του φελλού, ο οποίος προέρχεται από δέντρο. Και επειδή ποτέ δύο δέντρα δεν μπορεί να είναι ίδια, έτσι και δύο φελλοί δεν μπορούν ποτέ να είναι ίδιοι. Γεγονός που ισχύει ακόμα και αν αυτοί προέρχονται από το ίδιο δέντρο, αφού διαφορετικά του τμήματα δίνουν και φελλούς με διαφορετικό πόρο! Όπερ σημαίνει ότι δύο φιάλες θα «εισπνέουν» άλλο οξυγόνο και, συνεπώς, θα εξελίσσονται διαφορετικά. Οι διαφορές αυτές μάλιστα τείνουν να ενισχύονται όσο αυξάνονται και τα χρόνια στη φιάλη, γι αυτό οι γευστικές διακυμάνσεις είναι πάντα εντονότερες σε παλαιά κρασιά. Η απόλαυση του κρασιού όμως δεν είναι μια σειρά από τεχνικές αναλύσεις, αλλά μια ανθρώπινη δραστηριότητα. Έτσι, όπως τα κρασιά περνάνε τις φάσεις τους, το ίδιο συμβαίνει και με εμάς. Επίσης, η διάθεση μας αναδεικνύεται σε παράγοντα πρωταρχικής σημασίας. Αν, για παράδειγμα, είμαστε κουρασμένοι και σοβαρά προβλήματα έχουν προκύψει στη ζωή μας, πώς μπορεί το αγαπημένο μας κρασί να μας φανεί ίο ίδιο αγαπημένο; Ή, για να είμαστε πιο αισιόδοξοι, δεν αρκεί ένας μεγάλος κεραυνοβόλος έρωτας σε συνδυασμό με ένα τζακ-ποτ στο Λόττο για να μετατρέψει την απλή μας Νεμέα σε Chateau Margaux; Πού οδηγούν όλα τα παραπάνω; Απλά στην απόλυτη επιβεβαίωση του ρητού που λέει ότι «δεν υπάρχουν μεγάλα κρασιά αλλά μεγάλες φιάλες κρασιών». Ότι δηλαδή η κατανάλωση μιας φιάλης κρασιού ενέχει μια μοναδικότητα. Έτσι αν ένα εξαιρετικό κρασί (σύμφωνα με το δικό σας γούστο) βρεθεί στα ποτήρια σας, απολαύστε το και αντιμετωπίστε τη στιγμή με το σεβασμό μιας μοναδικής στιγμής. Γιατί μπορεί αυτή η φιάλη να είναι η καλύτερη φιάλη της ζωής σας! Του Σίμου Γεωργόπουλου
Προσθήκη:
16/11/2006 Για παλαιότερες δημοσιεύσεις κάντε κλικ εδώ.
|
