|
Από τις λίγες γυναίκες στον ανδροκρατούμενο χώρο του
κρασιού, η Θεσσαλονικιά επιχειρηματίας πήρε πολλά ρίσκα,
αλλά η μέχρι τώρα πορεία της τη δικαιώνει...
Ηταν 2003 όταν αγόρασε 200 στρέμματα στην Αρναία και τη
Μαράθουσα της Χαλκιδικής. Την επόμενη χρονιά φύτεψε τους
πρώτους αμπελώνες: μια επιλογή γηγενών και διεθνών
ποικιλιών. Το 2006 άρχισε η κατασκευή ενός υπερσύγχρονου
οινοποιείου, έκτασης 3.300 τ.μ., το οποίο ολοκληρώθηκε στις
αρχές του 2008. Την ίδια χρονιά, το κτήμα της εμφανίστηκε
στην αγορά με 5 ετικέτες. Πολλές και μεγάλες αλλαγές μέσα σε
τόσο μικρό χρονικό διάστημα για τη γυναίκα που βρίσκεται
πίσω από όλα αυτά: την Κλαούντια Παπαγιάννη.
Για αλλού είχε ξεκινήσει. Είχε σπουδάσει Διοίκηση
Επιχειρήσεων και Μάρκετινγκ στη Βοστώνη και επέστρεψε στην
Ελλάδα για να εργαστεί στην οικογενειακή επιχείρηση, το
Possidi Holidays Resort & Suites Hotel 5* στην Κασσάνδρα
Χαλκιδικής. Ομως, σύντομα, συνειδητοποίησε ότι ο
ξενοδοχειακός κλάδος δεν την κάλυπτε και πήρε το ρίσκο να
ασχοληθεί με την οινοπαραγωγή, έναν τομέα στον οποίο ούτε
οικογενειακή παράδοση υπήρχε ούτε προηγούμενη δική της
εμπειρία. Ομως, εκείνη πίστευε ότι η σφοδρή επιθυμία της να
δημιουργήσει κάτι δικό της και να διακριθεί θα ήταν αρκετή
για να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις του δύσκολου
εγχειρήματος. Και όπως αποδείχθηκε, είχε δίκιο...
Βοστώνη - Χαλκιδική. Δύσκολη μετάβαση;
Κάθε άλλο. Η επιθυμία υπήρχε, φαίνεται, μέσα μου από
καιρό. Θέμα στιγμής ήταν να πάρω την απόφαση. Και την πήρα!
Ανέκαθεν ήμουν οινόφιλος, χωρίς καμία ιδιαίτερη εμβάθυνση
βέβαια. Οταν επέστρεψα στην Ελλάδα και άρχισα να εργάζομαι
στο ξενοδοχείο μας, ένιωσα πως δεν μπορούσα πλέον να
ταυτιστώ με την οικογενειακή επιχείρηση. Πνιγόμουν. Και
επειδή ανέκαθεν απεχθανόμουν την πολυκοσμία και είχα μια
τάση φυγής προς τη φύση, είπα στον πατέρα μου ότι ήθελα να
πάω στο χωριό του, την Αρναία, και να φτιάξω ένα οινοποιείο.
Ζήτησα τη στήριξή του, χωρίς την οποία δεν θα μπορούσα να
προχωρήσω. Εκείνος στάθηκε αμέσως στο πλευρό μου. Με τα δικά
του φώτα ξεκίνησα και καθόλου δεν μετάνιωσα γι' αυτή την...
ανατροπή.
Υπήρξαν άνθρωποι που προσπάθησαν να σας αποτρέψουν;
Πολλοί, ιδιαίτερα από το ευρύτερο οικογενειακό και
φιλικό περιβάλλον μου. «Καταλαβαίνεις τι πας να κάνεις;» μου
έλεγαν. «Είναι ένα αντικείμενο που δεν γνωρίζεις. Θα σπάσεις
τα μούτρα σου!» Αλλά και άτομα του οινικού χώρου προσπάθησαν
να με αποκαρδιώσουν. «Λεφτά από το κρασί δεν πρόκειται να
βγάλεις», με προειδοποιούσαν. «Ούτε εσύ ούτε τα παιδιά σου.
Ισως τα εγγόνια σου...»
Και παρά ταύτα συνεχίσατε...
Μα δεν σκόπευα να γίνω εκατομμυριούχος μέσα από
αυτήν τη δουλειά. Είχα καταρτίσει ένα σοβαρό και αξιόπιστο
business plan και ήξερα ότι μπορούσα να φτιάξω μια αξιοπρεπή
επιχείρηση και να εξασφαλίσω το εισόδημα που θα χρειαζόμουν
για να ζήσω τα παιδιά μου. Τίποτα λιγότερο, τίποτα
περισσότερο.
Ηταν δύσκολο το ξεκίνημα;
Περισσότερο από όσο περίμενα. Κατ' αρχάς, υπήρχε
απίστευτη δυσπιστία. Ανδροκρατούμενος, βλέπετε, ο χώρος του
κρασιού. «Τι πάει να κάνει αυτή η ξανθιά;» έλεγαν ειρωνικά.
Και έπειτα, υπήρχαν δυσκολίες στο στήσιμο της επιχείρησης,
δεδομένου ότι ο κρατικός μηχανισμός στην Ελλάδα δεν
φημίζεται για την ταχύτητά του. Υπήρξαν πολλές καθυστερήσεις
και αγκυλώσεις, πολλά παράλογα και οξύμωρα.
Συμμάχους βρήκατε στην πορεία;
Ναι, και παράπονο δεν έχω. Υπήρξαν πολλά «μεγάλα
ονόματα» που με εμπιστεύτηκαν και με στήριξαν. Αντρες αλλά
κυρίως γυναίκες με τις οποίες μοιράστηκα το «στοίχημα» να
αποδείξω ότι μια γυναίκα μπορεί να πετύχει σε αυτόν το χώρο.
Η πρώτη μεγάλη χαρά που θυμάστε;
Οταν εξασφαλίσαμε την πρώτη επιδότηση για τη
βιολογική καλλιέργεια στους αμπελώνες. Είχα έρθει με τον
πατέρα μου στην Αθήνα κι όταν βγήκαμε από το υπουργείο
Αγροτικής Ανάπτυξης, κοιταχτήκαμε σαν να μην το πιστεύαμε
και είπαμε και οι δύο ταυτόχρονα: «Ουφ!». Αλλά απερίγραπτη
συγκίνηση ένιωσα όταν δοκίμασα το πρώτο μου χαρμάνι, το
2005.
Οι αμπελώνες σας είναι βιολογικοί. Εσείς πόσο
«πράσινη» είστε στη ζωή σας;
Οσο μπορώ και όσο μου επιτρέπουν οι συνθήκες της
ζωής στην πόλη όπου ζω. Γιατί, για παράδειγμα, εγώ κάνω
διαχωρισμό των απορριμμάτων στο σπίτι μας, αλλά αυτό δεν
έχει κανένα νόημα όταν στη γειτονιά δεν υπάρχει μπλε κάδος.
|
Τι καινούργιο έχει φέρει το Κτήμα Παπαγιάννη στο
ελληνικό κρασί;
Μια φρέσκια, ενθουσιώδη πνοή, πιστεύω και μια
ποιότητα. Χωρίς αυτά, δεν θα είχα καταφέρει το παραμικρό.
Επειδή ο ανταγωνισμός είναι μεγάλος και οι καιροί δύσκολοι,
αν δεν δείξεις κάτι ιδιαίτερο, αν δεν ξεχωρίσεις από τους
άλλους, είσαι από χέρι χαμένος...
Σε ποιο επίπεδο έχει φτάσει η παραγωγή σας;
Στις 110.000 φιάλες, με 9 ετικέτες. Από αυτές, το
30% εξάγεται σε ΗΠΑ, Γερμανία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο,
Ολλανδία, Ελβετία και Κύπρο. Τον τελευταίο καιρό είμαστε σε
διαπραγματεύσεις για ένα «άνοιγμα» στην ασιατική αγορά.
Από τις ετικέτες σας ξεχωρίζετε κάποια;
Ολες τις αγαπώ -αν και ακούγεται σίγουρα κοινότοπο-,
αλλά η «Aλεξάνδρα», η Μαλαγουζιά μας, έχει μια ιδιαίτερη
δυναμική. «Περπατάει» καλύτερα, για να το πω με όρους της
αγοράς. Αλλά, σε γενικές γραμμές, δεν έχω παράπονο. Τα
κρασιά μας διαφημίζονται από στόμα σε στόμα και όσοι τα
δοκιμάζουν τα εκτιμούν. Γιατί, όπως λένε, έχουν μια ξεκάθαρη
ταυτότητα, ξεχωρίζουν από όλα τα άλλα.
Θα θέλατε να συνεχίσουν τα παιδιά σας το δικό σας
έργο;
Η Αλεξάνδρα είναι 12 ετών και ο Νικόλας 10. Είναι
πολύ μικρά δηλαδή για να σκεφτώ το επαγγελματικό μέλλον
τους. Προσπαθώ, απλώς, να τους κεντρίσω το ενδιαφέρον, με τη
συμμετοχή σε κάποιες δραστηριότητες στα αμπέλια και στο
οινοποιείο. Πάντως, σε κάθε περίπτωση, η δουλειά του
οινοπαραγωγού απαιτεί πάνω απ' όλα μεράκι. Αν δεν την
αγαπάς, δεν μπορείς απλώς διεκπεραιωτικά να λειτουργήσεις.
Δεν σκοπεύω, λοιπόν, να τους φορτώσω το δικό μου όνειρο.
Εχετε πολλές φορές ζηλέψει ένα γαλλικό, αργεντίνικο
ή ιταλικό κρασί;
Οχι. Μερικά ελληνικά κρασιά είναι πολύ καλύτερα από
τη φήμη που συνοδεύει τα αντίστοιχα ξένα. Απλώς, εμείς οι
Ελληνες δεν ξέρουμε πώς να προβάλουμε τα επιτεύγματά μας.
Φτιάχνουμε σημαντικά πράγματα και τα «χαρίζουμε». Αυτό που
ζηλεύω σε πολλές χώρες είναι οι γενικές, συντονισμένες
κινητοποιήσεις για την προβολή των κρασιών τους - κράτος και
οινοπαραγωγοί μαζί, μια γροθιά. Σε αυτό τον τομέα, δυστυχώς,
είμαστε πολύ πίσω.
Οι τιμές των κρασιών μας δεν είναι λίγο
«τσιμπημένες»;
Δεν ευθύνονται πάντα οι οινοπαραγωγοί γι' αυτό. Εγώ
προσπαθώ να κρατώ τις τιμές μου όσο πιο χαμηλά γίνεται.
Αλλά, όταν σε ένα εστιατόριο ο καταναλωτής θα βρει μια
ετικέτα μου τρεις ή τέσσερις φορές πιο ακριβή, τι μπορώ να
κάνω; Και, πραγματικά, δεν καταλαβαίνω γιατί οι εστιάτορες
πρέπει να «χτυπούν» τέτοιες τιμές για ένα κρασί όταν η
συμμετοχή τους σ' αυτό είναι μηδενική. Ετοιμο το παίρνουν
και το πωλούν. Ας ανεβάσουν την τιμή στις μπριζόλες τους,
στις οποίες έχουν μεγαλύτερη «εμπλοκή» (ρεύμα, ψήστης
κ.ο.κ.).
Τι είναι για εσάς ένα καλό κρασί;
Δεν υπάρχει καλό ή κακό κρασί. Καλό είναι το κρασί
που ταιριάζει στον ουρανίσκο κάθε ανθρώπου. Και που σε
συνδυασμό με ένα φαγητό ούτε το καπελώνει ούτε καπελώνεται
από αυτό.
Τα επόμενα σχέδιά σας τι περιλαμβάνουν;
Αντί για σχέδια, θα σας πω ένα μακρινό μου όνειρο:
να περάσω κάποια στιγμή στον αγροτοτουρισμό. Να φτιάξω μια
όμορφη φάρμα με άλογα, για παράδειγμα. Χώρος υπάρχει. Απλώς
πρέπει να βρεθεί ο χρόνος να ασχοληθώ με αυτό. Νιώθω
υπερήφανη για τα βήματα που έχω κάνει μέχρι σήμερα και για
την αναγνωρισιμότητα που έχουν κερδίσει τα κρασιά μου. Αλλά
δεν είμαι αφελής. Ξέρω πως έχω πολύ δρόμο ακόμα μπροστά
μου...
Info: Το oινοποιείο του κτήματος Κλαούντια
Παπαγιάννη είναι επισκέψιμο καθημερινά (από τις 08.00 ώς τις
16.00) και τα Σαββατοκύριακα κατόπιν ραντεβού. Περισσότερες
πληροφορίες στο
www.claudiapapayianni-domaine.gr
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΤΑΣΟΥΛΑ ΕΠΤΑΚΟΙΛΗ/ΟΙΝΟΧΟΟΣ
Προσθήκη:
13/4/2010
Τελευταία Ανανέωση:
13/4/2010
Για παλαιότερες δημοσιεύσεις κάντε κλικ
εδώ. |
